شروع دوباره

امروز بعد از یه مدت رفتم برنامه نویسی کردم.خیلی از کدها یادم رفته بود ولی سعی کردم دوباره یادم بیاد.خیلی دیگه مونده تا حرفه ای بشم.به علاوه وقتی به زبان انگلیسی آموزش میبینی بعضی چیزا و کدها برات جا نمیفتن.برای من که اینطوری بود.بعضی اوقات به خودم میگفتم نکنه من خنگم؟ولی بعد سعی کردم که خوش بین باشم.برای مثال برای من کد retuجا نیفتاده.به راحتی بلدم ازش استفاده کنم اما درکش نمی کنم.ارزشو بر می گردونه یعنی چی؟یعنی اگه باهاش ریاضیات انجام بدیم،ارزشو در آخر بهمون میده.حالا اگه با string طرف بودیم چی؟اون دیگه ارزش نداره که.بعضی اوقات فکر میکنم که خیلی چیزا هنوز برام جانیفتاده و وقتی یه چیزی را خودم درست میکنم ولی درکش نمی کنم یا نصفه نیمه درکش می کنم،ازش لذتی نمی برم.در واقع ذوقم کور میشه.راستی برای کد نویسی باید خیلی خوب تایپ کنم.من که با دو تا انگشت از هر دستم بیشتر نمی تونم تایپ کنم.یه مطلب توی نردبان بود که می گفت باید ده انگشتی تایپ کنید تا در آخر یه برنامه نویس خوب بشید.من که با ده انگشتم نمی تونم تایپ کنم .اگه بخوام یاد بگیرم وقت میبره.ولی خب آدم باید از یه جایی شروع کنه.منم مجبورم.از صبح تا حالا یا داشتم برنامه نویسی می کردم یا مقاله راجع بهش میخوندم.شغل توسعه دهنده نرم افزار بهترین شغل 2013 شده!!لیاقتش هم داشت.بعدی ها هم همه شغل هایس مرتبط با الکترونیک و کامپیوتر بود.میبینم که انتخابم درست بوده...حس اطمینان به آدم میده.خب بگذریم.من با اینکه برنامه نویسی می کنم ولی واقعا از الگوریتم نویسی متنفرم.تقصیر مدرسه بود.اگه جای دیگه ای خونده بودم حتما علاقه مند بودم  ولی خب حالا ازش متنفرم.من خودم نقشه توی سرم دارم .نمیخواد الکی الگوریتم بنویسم.بعد نقشه ام را توی محیط کامپیوتر پیاده سازی می کنم.بهترین راهه.البته به نظر من.یه چند روزی هم هست که گلوم درد میکنه.فکر میکنم مریض شدم.ولی جالبیش اینجاس که هیچیم نیست.آسوده و راحت به زندگیم میرسم ولی فقط گلوم درد میکنه.باید یه سری برم دکتر.امروز زبان کار نکردم.خلاصه با کلاس زبانی که من دارم هرکی دیگه هم بود،ذوقش کور میشد.اما باید خودم بخونم تا یکم پیشرفت کنم.خداراشکر کتاب های جدید همه سی دی self studyدارند.راحت با سی دی کار میکنم.فیلم های زبان اصیلی هم تموم کردم.جدا با اینکه کلی برنامه دارم بعضی اوقات واقعا حوصلم سر میره.