هرکسی در حد خودش

قبل از اینکه این وبلاگو باز کنم،به خودم گفتم که نمیذارم این یکی مثه اون بقیه وبلاگ هام بشه.حتما روزانه آپدیتش می کنم و بهترین مطالب را میذارم که برای دیگران هم مفید باشه.ولی تا حالا که فقط داستان خودم بوده و از این بابت شاید متاسف باشم.نیتم این بود که هم به دیگران کمک کنم و دیگران بهم کمک کنند که چیزایی را که باید، یاد بگیرم و دانسته هاشون را با من به اشتراک بذارن ولی متاسفانه در همین مدتی هم که نوشتم هر چند زیاد نبوده کمکی دریافت نکردم.در واقع وبلاگم برای خودم دیگه کارایی نداره و شاید برای دیگران هم واقعا همین طور باشه.وبلاگ من شاید مثه وبلاگ وودی که خودم طرفدار سختشم نباشه.چون من با وودی فرق دارم.چیزایی که من می نویسم زندگی از نگاه یه دختر 15 یا16 ساله ست.پس این طبیعیه که خیلی از پست هام خام باشه یا هیچ نظمی نداشته باشه که اون هم از ذهن آشفته ی خودم نشئت میگیره.حتی اگه واقعا وبلاگ هیچ فایده ای برای کسی که اونو میخونه نداشته باشه حداقل میشه این نتیجه را از بعضی از پستاش گرفت :که مهم نیست که چه سنی داری یا توی کجای دنیا زندگی میکنی به دنبال رویاهات برو و برای تحقق اونها تلاش کن.مگه چه عیبی داره که یه دختر 15 ساله دلش ماشین لامبورگینی بخواد یا بهترین ها را توی دنیا؟من میدونم که یه دختر معمولی بیشتر نیستم و خیلی خیلی آدم بهتر و باهوش تر از من توی دنیا وجود داره.مسلما!چون قانون دنیا همینه.هرچقدر هم که خوب باشی یکی هست که از تو بهتره!ولی آیا اونها سرسختانه تلاش میکنن تا به هدف برسن؟تفاوت آدم ها با هم همینه.حرف های من مثه همه تکراریه ولی خب این چیزی بود که توی ذهن من بود و دلم میخواست این طرز فکرو با دیگران قسمت کنم.امیدوار بودم که حتی توی این مدت کم یعنی یک ماه ،با کسانی که میتونستد به من کمک کنن تعامل داشته باشم ولی خب این طور نشد.جدا از این موصوعات من آدمیم  که اگه بخوام چیزیو بدست بیارم اونو بدست بیارم.چه با کمک دیگران و چه بدون کمک اونها.شاید توی مسیرم گاهی خسته شم،جاده خاکی برم یا حتی پشیمون بشم و کلا بی خیال همه چی شم ولی مطمئنم که بر می گردم به جایی که باید باشم.